dagobert duck

Zo laat in het seizoen zijn er niet veel meer vide-greniers in onze buurt te vinden en moeten we via de Cote d'Or naar het zuiden richting Dijon afzakken om tenslotte in Pluvault te eindigen.

De markt in Pluvault overtrof onze verwachingen, zo groot hadden we een vide-grenier nog niet meegemaakt. En de uitstallingen waren soms zo mooi gestyled, alsof ze zo uit een tijdschrift waren weggelopen. We waren aan de late kant en we hoopten dat er nog iets voor ons te vinden was. Maar er was gelukkig heeeeel veeeeeeeeel!

Na anderhalve uur struinen en een stop bij de fourage-tent liepen we de andere kant op. Ineens viel mijn oog op een schaaltje met muntjes. Oude franse muntjes met een gat erin. Ik bedacht me gelijk wat ik hier allemaal me kon doen. Ineens werd ik heel hebberig, ik wilde er geen tien of twintig, ik wilde ze allemaal! Nadat ik mijn buit goed had opgeborgen, kwam ze met nog veel meer aan. En dat bleef aan me knagen op de rest van onze strooptocht. Op de terugweg lagen ze er nog. Gelukkig waren er geen gelijkgestemde zielen op die dag. Ook de rest van de muntjes heb ik dus mee kunnen nemen! Muntjes met jaartallen van 1917 tot 1943. Iemand heeft ze heel lang bewaard in de hoop er rijk mee te worden.

Herken je dat gevoel dat je zomaar iets vindt waarvan je helemaal blij wordt  en als het dan ook nog de pot met muntjes is aan het eind van de zo vaak geziene regenboog, dan kan het geluk niet op!

Nu ben ik de gelukkige eigenaar van al deze muntjes en ik geef er een tweede leven aan. Ze worden gebruikt als een herkenningsteken op mijn creatieve werk. En ik denk dat het nog heel lang duurt voordat ze op zijn....

videgrenier en volle buiken

Natuurlijk hebben we ook kunnen genieten van dagen met volle zon. De videgreniers konden we dit jaar voor de verandering zonder paraplu's en zonder grote plassen water bezoeken. Om na het rondje gelopen te hebben uit te puffen bij de plaatselijke eet-gelegenheid en te genieten van diverse specialiteiten. Dacht ik eerst in de verte kippen aan het spit te zien, bij een nadere inspectie blijken dat twee varkens te zijn. Hoezo een bril nodig? Wafels worden nog op een houtvuurtje gebakken en rose wordt geschonken in een bierglas. Dus hoera, de McDonalds voor de kids zijn uit, de buffets zijn in!  

van dik hout en oude spullen

Tot nu toe hebben we de oude balken kunnen gebruiken die nog buiten lagen. Op het eerste gezicht lijken ze verrot, maar onder de dikke molmlaag zit een nog veel dikkere eiken balk. Op de vide-grenier vonden we tussen allerlei oude spullen voor maar € 2,00 dit reuze handige hulpmiddel, een soort van lange schraper met twee handvaten. Al wat verroest, het handvat met een ijzerdraadje gerepareerd, maar nog steeds heel goed bruikbaar. H. ging er direct mee aan de slag om de laatste twee schoon te krijgen. Misschien weet iemand het franse woord hiervoor?

edit: het is een écorceur, bedankt Jacques, weer iets geleerd!

In de loop der tijd hebben we al aardig wat oud en roestig spul vergaard. Het meeste is ter decoratie, maar soms wordt het gewoon weer gebruikt. Zoals de onderzetters, die mooie geometrische patronen hebben.

                                     

batman

Het blijft altijd weer spannend om de deur te openen van ons vakantiehuis. Staat alles nog op zijn plek, is er nergens een waterballet ontstaan en zijn er geen vreemde dieren te bespeuren. Alles leek gelukkig normaal, totdat een van de schemerlampen in de hoek van de kamer werd aangedaan. Boven in de hoek van de schouw ontdekte dochterlief tot haar schrik een grote mot. Althans dat dacht ze. Op het moment dat het wegvloog bleek het een vleermuis te zijn. In mijn oudste zoon onstak het jachtinstinct en gewapend met een visnet ging hij achter hem aan. Ik dook weg onder tafel om de vluchtpoging niet te laten eindigen in mijn haar. Echter H., die niet van opjagen houdt, hielp het beestje te ontsnappen door het badkamerraam.

Na dit avontuur kwam ik bij het uitpakken van onze tassen erachter dat we iets vergeten waren, de wastas! Meestal probeer ik toch zoveel mogelijk ter plekke te wassen en te drogen, maar bij de laaste keer in augustus was deze handeling mislukt. De zoveelste stortbui had mijn plan gedwarsboomd en dus had ik de natte handdoeken meegenomen om het hier thuis verder af te maken. Zo gezegd, zo gedaan. Alles stond fris gewassen en gedroogd klaar te wachten om terug te keren naar de linnenkast in Frankrijk. Het was mijn hele voorraad aan 'servietes de bain'... De volgende dag wachtte een mooie zoekopdracht op de vide-grenier en dit was de opbrengst. Een groot badlaken met batman, voor onze jager. En de anderen hebben zich mogen afdrogen met de oude linnen kinderlakens, heel erg eco en ook van de vide-grenier!

vuurwerk

Een huis zonder kachel is geen thuis. En een oud frans huis zonder kachel is steenkoud. Dus kunnen we maar beter voorbereid zijn. Onze houtvoorraad is nog lang niet op na het vele kapwerk van vorig jaar. Ook staat er een geweldige Godin in onze woonkamer en snort er van tijd tot tijd in de slaapkamer een ander kacheltje mee in de avonduren. Het oude Etna-kachteltje van mijn vader is eindelijk meegekomen. Nu nog gebruikt om mijn verfpotten op te koken, maar straks in de nieuwe keuken om de nodige warmte te geven en om er heerlijke pruttelpotjes op te maken. Het had slechts een poetsbeurtje nodig om de grauwheid van afgelopen 45 jaren weg te halen.

Je zult denken, dat is dan genoeg. Maar laten we nu op de eerste de beste vide-grenier die we deze zomer bezochten een kleine Godin tegenkomen. Na een grondige inwendige inspectie en voor een prijsje van maar  € 50,00 wilden we niet weigeren. As werd er gratis bijgeleverd... De kachel werd op haar buik op mijn scootmobiel gelegd en krijgt straks de plek in de slaapkamer. De volgende dag in alle vroegte op het marktje van Molay komen we weer een Godin tegen. Zo zie je ze nooit, zo zijn het er twee achter elkaar. En voor € 10,00 minder konden we ook deze niet laten staan. Het binnenwerk helemaal gaaf en voorzien van een as-opvangbakje. De roestige mantel moet nog wel 'even' behandeld worden. Waarom zijn we zo gek van de Godin's? Het voordeel is dat je van bovenaf de wat langere stukken erin kunt laten zakken en dat ze de hele nacht door blijven branden, zodat je de volgende dag slechts even hoeft te porren om weer een nieuw vuurtje aan te wakkeren.   

   

stapel op tuinieren

 
Met de lente in aantocht wordt er al weer aardig in de tuin gewroet. Reuze handig zijn de tuinvorken om in een bodem van klei, zand en steen een gat te graven. Onze buurman heeft ze in allerlei vormen en maten, voor elk doel een andere. En op videgreniers tref je regelmatig de inhoud aan van boerenschuren.

Wij hebben in ieder geval de vork zelf nog nodig. Er zijn twee fruitboompjes geplant en we hopen zo een begin te hebben gemaakt van ons eigen boomgaard.

natuurlijk elixer

Op dezelfde kraam als waar ik mijn linnengoed had gevonden stond ook dit prachtige likeurstelletje en na de hevige stortbui was het dit keer gevuld met het natuurzuiverste hemelwater. Het bitterzoete drankje SUZE is een plantenlikeur en wordt gemaakt van de wortels van de Gentiaan. Echt een drankje om te drinken na een bourgondisch diner.

Wij toasten op heldere feestdagen en wensen een ieder een fris begin van het nieuwe jaar. 

een doosje met schatten en een koffer vol witgoed

De laatste vide-grenier van het jaar, 24 oktober. We hadden er een rit van 85 kilometer voor over, net even voorbij Dijon. De wereld was van ons alleen, niemand in velden of wegen te bekennen. Zon wisselende zich af met af en toe een flinke stortbui. De verkopers in Pluvault waren de boel al aan het inpakken toen wij aankwamen. Ik plukte een stapeltje witte linnen doeken als een verzopen kat uit een krat op de grond en vroeg wat ie daar nog voor wilde hebben. Op mijn goedkeurende blik, maar nog niet met een knik besloten, kwamen er allerlei andere witte boerenlinnen lakens te voorschijn. Vervolgens werd alles in een koffer gepropt en voor € 10,00 was ik de gelukkige eigenaar.

Gretig door zo'n deal keek ik in een heel klein doosje. Ik zocht naar manchetknoopjes om mijn eigengemaakte polswarmers te sluiten. Er lag nog zoveel meer in dat ik besloot zelf een deal te maken en nog eens € 10,00 bood. Met de koffer op mijn scoot tussen stoel en stuurkolom geklemd en mijn benen erboven op en het doosje bovenin mijn mandje vertrokken we weer. Het was vast een vreemd gezicht, maar dat kon me niets schelen. Ik was zielsgelukkig met zoveel moois, waarvan de mariahangertjes misschien nog wel de meest ontroerende waren.   

famille

Zij met een kanten jabot, hij met een flinke rij kostuumknopen. Ik vind het een prachtig stel, maar zouden ze ooit van elkaars bestaan geweten hebben?

la famille heureux