De eco-molen in Vernois s/Mance

Reeds voor een derde maal kwamen we Laura en Teun tegen op een van de vele vide-greniers. Laura en ik kennen elkaar van het vilten. Het toeval bleek dat Laura regelmatig in Frankrijk kwam bij Teun op nog geen 35 kilometer bij ons vandaan. En sinds deze zomer heeft ze een permanente intrek genomen. Des te meer een reden om ze eens op te zoeken en hun bijzondere eco-behuizing van wel 4 woningen (!) te bezichtigen. De huizen hebben een lange voorgeschiedenis en liggen midden in een prachtig landschap van weilanden en oerbossen. Tevens zijn er in de buurt een aantal leuke kleine plaatsjes.

Teun heeft samen met Laura zelf al veel opgeknapt. Van kozijnen tot vloeren, hij draait er zijn hand niet voor om lijkt het wel. Er zijn prachtig rondgebogen raampartijen door hem gemaakt. De betonnen vloeren zijn bewerkt met een traditionele patroonroller en ingewassen met een donkere was. In de tuin worden allerlei groenten en bloemen gekweekt voor eigen gebruik. Het meest bijzondere is toch wel dat de energie via zon, wind en hout wordt opgewekt. Op hun eigen website De Eco-Molen kun je de diverse huizen bekijken.

We leerden gelijk een franse gewoonte. De meegebrachte fles wijn wordt altijd geopend en door de gasten zelf gedronken. De gastheer zelf drinkt eerst uit zijn eigen fles alvorens mee te drinken uit de andere fles.
Je kunt er een heerlijke relaxte vakantie houden en als je wilt vermaakt worden door de workshops die er  worden georganiseerd. Teun en Laura zijn kunstenaars in het onthaasten en met een poes op schoot voel je je gelijk helemaal thuis.

op een mooie zomerdag....

Wie verlangt er niet terug naar die schaarse momenten van een zonovergoten dag die deze zomer op één hand te tellen zijn.  Zo heet dat slechts in het water liggen afkoeling geeft. Mijn meiden hadden daar een eigen oplossing voor bedacht. Volgend jaar gaat het luchtbed mee, zodat we ook nog kunnen dobberen...

H. houdt van hout

Op de benedenverdieping is nog een deel dat lager ligt dan de rest, het laatste stukje stal compleet met voederbakken met uitgang naar het terras. Er lag al wel een oude betonnenvloer in en vorige jaar zijn er openslaande deuren ingezet. We hebben nog even gedacht om een nieuwe betonnen vloer erop te storten, maar uiteindelijk heeft H. gekozen voor hout. Gewoon omdat hij er graag mee werkt en er beter mee overweg kan. Bovendien lag er nog wat 2ehands materiaal aan balken en ander spul voorhanden. Voor de klussers geef ik nu de volgende beschrijving. Met de balken is eerst een frame gemaakt tegen de wanden, waarop de balkenlaag met behulp van ijzeren beugels is bevestigd. Op de betonnen vloer is een vochtwerende plastic laag uitgerold en daarbovenop zijn er restanten piepschuimenplaten gelegd. Uiteindelijk is alles afgedekt met isolatiewol. De overgebleven OSBplaten van de dakrenovatie zijn als eerste vloer weggewerkt. De uiteindelijke afwerkvloer komt later.

De bedoeling is dat in deze ruimte een keuken wordt gemaakt. Het liefts hadden we alles langs de langste wand gezet. Helaas lukt dat niet, want gezien de wijze waarop de reeds aanwezige leidingen zijn gelegd zou het betekenen dat dan de rioleringafvoer afschot dan 4 cm zou worden. En daarmee zou de vloer nog hoger uitkomen met een nieuw opstapje van dien. Zoals het er nu naar uitziet zullen we daarom spoelbak en vaatwasser direct tegen het 2,5 meter wandje van de 2e badkamermuur plaatsen, daar waar op de foto de vuurpot staat. Hopelijk is hiermee dan ook het leidingenprobleem opgelost. Maar we gaan eerst eens wat tekeningen op papier zetten om ons een beeld te vormen hoe deze ruimte uiteindelijk ingedeeld gaat worden.

vuurwerk

Een huis zonder kachel is geen thuis. En een oud frans huis zonder kachel is steenkoud. Dus kunnen we maar beter voorbereid zijn. Onze houtvoorraad is nog lang niet op na het vele kapwerk van vorig jaar. Ook staat er een geweldige Godin in onze woonkamer en snort er van tijd tot tijd in de slaapkamer een ander kacheltje mee in de avonduren. Het oude Etna-kachteltje van mijn vader is eindelijk meegekomen. Nu nog gebruikt om mijn verfpotten op te koken, maar straks in de nieuwe keuken om de nodige warmte te geven en om er heerlijke pruttelpotjes op te maken. Het had slechts een poetsbeurtje nodig om de grauwheid van afgelopen 45 jaren weg te halen.

Je zult denken, dat is dan genoeg. Maar laten we nu op de eerste de beste vide-grenier die we deze zomer bezochten een kleine Godin tegenkomen. Na een grondige inwendige inspectie en voor een prijsje van maar  € 50,00 wilden we niet weigeren. As werd er gratis bijgeleverd... De kachel werd op haar buik op mijn scootmobiel gelegd en krijgt straks de plek in de slaapkamer. De volgende dag in alle vroegte op het marktje van Molay komen we weer een Godin tegen. Zo zie je ze nooit, zo zijn het er twee achter elkaar. En voor € 10,00 minder konden we ook deze niet laten staan. Het binnenwerk helemaal gaaf en voorzien van een as-opvangbakje. De roestige mantel moet nog wel 'even' behandeld worden. Waarom zijn we zo gek van de Godin's? Het voordeel is dat je van bovenaf de wat langere stukken erin kunt laten zakken en dat ze de hele nacht door blijven branden, zodat je de volgende dag slechts even hoeft te porren om weer een nieuw vuurtje aan te wakkeren.   

   

au clair de la lune

Het was al laat toen we vertrokken richting Frankrijk. Nadat de brug over de Merwede was hersteld en daarmee ook het fileleed was verdwenen trokken wij de deur achter ons dicht om toch nog voor middennacht bij ons andere 'thuis' te zijn. Bij de tankstop in Luxembourg controleerde H. zoals gewoonlijk nog even alle lichten. Helaas werkte een van de achterlichten op de aanhanger niet en dat lag niet aan het lampje. We besloten toch maar door te rijden, want een aanhanger vol materiaal wilden we liever niet achterlaten. Gelukkig was het helder weer en de goden ons goed gezind. En zo reden we in gezelschap van een grote lichtbol boven ons over de kleine omleidingweggetjes door de heuvels van de Haute Marne. Ik kon zelfs de schaduw van onze auto met ons mee zien rijden. Tegen half 12 s'avonds kwamen we veilig aan..