In september van ieder jaar stuurde mijn moeder ons naar een kronkelig paadje 'het Wilgenlaantje' in haar geboortedorp om rijpe bramen te plukken. Met gevaar voor eigen leven hingen we soms over de rand boven het slootje om die ene grote, volrijpe, vette braam te plukken. Vele potten jam kregen een plaatsje in de kelder en iedere week ging er wel eentje open..
Een wilgenlaantje ontbreekt hier in Frankrijk, maar op onze 'stroop'tocht richting Gilley kwamen we wel een fruitmuur tegen. Het leek wel luilekkerland! Struiken met gitzwarte grote bramen, boompjes met knalgele mirabelles (kleine pruimen), zwiepende takken met druiven eraan, bosjes met de blauwe 'prunelles' en kersenbomen waar de vogels nog geen weet van hadden gehad. Op mijn verzoek ging Nick plukken, want waar vind je nu nog zoiets. En zo van de boom met alle suikers van de zon opgeslagen zijn ze het lekkerst. Echter ik kon de verleiding niet weerstaan om zelf ook te gaan plukken. Weer met gevaar voor eigen 'leven' liep ik ondanks N. zijn waarschuwingen voorzichtig zijwaarts naar beneden. Maar op het moment dat ik me omdraaide en mijn hand naar voren stak naar al dat lekkers verloor ik mijn evenwicht en belandde volop in de muur vol vruchten en... prikkels.....
Maar wat hebben we gelachen en wat heerlijk was de smaak van de oogst bij thuiskomst!
En ja hoor in onze franse tuin zijn we een perenboompje rijk. Voor het eerst dit jaar volop vruchten, maar nog niet plukrijp van de zomer. Ben benieuwd wat er nu nog aanhangt...
