in de vallei van de koning

De herfst valt in en de verborgen rode kleuren worden prijsgegeven. Het zonnebloemen veld doet magisch aan. De laatste rollen met hooi liggen in rijen keurig bij elkaar en het maisveld staat bol van de kolven. Klaar gestoomd door de zon om te worden geoogst. Nog even en de vallei ligt er straks weer verlaten bij, net zoals vele andere dorpjes in deze streek.

Terwijl binnen werd geklust ging ik heerlijk aan de gang met de bladeren van de sumac bomen, wat blad uit het bos en de verzamelde uienschillen. Deze worden op de wollen doeken gelegd, die tot een bundel worden gerold. Ze gaan daarna in een verfbad, dit keer gemaakt met oude eucalyptusbladeren. De hele stal geurde naar een heerlijk mint-stoombad. Het is een feest wanneer ik de volgende dag deze bundels mag openmaken. Een verzameling prachtige herfstkleuren in een mooi patroon tegen die oude muur...

De eco-molen in Vernois s/Mance

Reeds voor een derde maal kwamen we Laura en Teun tegen op een van de vele vide-greniers. Laura en ik kennen elkaar van het vilten. Het toeval bleek dat Laura regelmatig in Frankrijk kwam bij Teun op nog geen 35 kilometer bij ons vandaan. En sinds deze zomer heeft ze een permanente intrek genomen. Des te meer een reden om ze eens op te zoeken en hun bijzondere eco-behuizing van wel 4 woningen (!) te bezichtigen. De huizen hebben een lange voorgeschiedenis en liggen midden in een prachtig landschap van weilanden en oerbossen. Tevens zijn er in de buurt een aantal leuke kleine plaatsjes.

Teun heeft samen met Laura zelf al veel opgeknapt. Van kozijnen tot vloeren, hij draait er zijn hand niet voor om lijkt het wel. Er zijn prachtig rondgebogen raampartijen door hem gemaakt. De betonnen vloeren zijn bewerkt met een traditionele patroonroller en ingewassen met een donkere was. In de tuin worden allerlei groenten en bloemen gekweekt voor eigen gebruik. Het meest bijzondere is toch wel dat de energie via zon, wind en hout wordt opgewekt. Op hun eigen website De Eco-Molen kun je de diverse huizen bekijken.

We leerden gelijk een franse gewoonte. De meegebrachte fles wijn wordt altijd geopend en door de gasten zelf gedronken. De gastheer zelf drinkt eerst uit zijn eigen fles alvorens mee te drinken uit de andere fles.
Je kunt er een heerlijke relaxte vakantie houden en als je wilt vermaakt worden door de workshops die er  worden georganiseerd. Teun en Laura zijn kunstenaars in het onthaasten en met een poes op schoot voel je je gelijk helemaal thuis.

dorpskerk

Het kleine dorpskerkje is eerste wat we zien als we aankomen na een lange reis uit Nederland. Als het torentje opduikt weten we dat we op de plaats van bestemming zijn, want ons huis ligt er vlak achter. Het kerkje is gebouwd rond 1840. Een kerkje zonder opsmuk, geen glimmende daktegels, recht toe recht aan maar wel met een glimmende haan in de top. Eens in de 3 weken wordt er op een voor ons ongebruikelijk tijdstip, vrijdagochtend kwart over tien, een mis gevierd voor slechts nog een handjevol mensen.

Iedereen was allang weer huiswaarts, toen wij net het ernaast liggende gemeentehuis uit kwamen lopen en de deur van de kerk nog openstond. We hadden de eer de aimabele pastoor de hand te schudden.  Eindelijk kon ik het het interieur eens zien. Tot onze verbazing was het binnen niet zo oud als dat het van buiten leek. Alles is fris witgeschilderd, er zijn fraaie schilderingen op het plafond en altaar en een aantal kleurrijke glas-in-lood-ramen. De klok wordt iedere zondag om 12 uur nog steeds geluid met een touw.

   

La Toussaint

.

Vandaag 1 november was de verjaardag van mijn oma, leve haar ziel. Vandaag is ook de dag van allerheiligen. In Frankrijk wordt de dag van La Toussaint zeer bewust gehouden en het is in het hele land een vrije dag. Voor deze zondag vandaag dus een beetje pech...

.

.

Toussaint is in Frankrijk sterk vermengd met Allerzielen op 2 november, in Frankrijk Le Jour des Morts geheten. Oorspronkelijk brachten de Fransen op deze dag een bezoek aan het kerkhof om bloemen, meestal chrysanten, op het graf van hun overleden dierbaren te leggen. Tegenwoordig wordt dit ook al op 1 november gedaan. Al weken van te voren staan er bij de bloemenwinkels in grote getale de potten met fleurige bolchrysanten. Helaas niet om een terras in het najaar op te fleuren, zoals wij dat graag zien. Het is dan ook echt een grove belediging om de franse buurvrouw te verblijden met een mooie potchrysant... Een zak tulpenbollen is dan beter op zijn plaats!

superrrrrrnoot

.

Langs het weggetje naar het bos staat een mooie grote boom. Op ons ritje ernaar toe hoorden we veel gekraak onder de banden. Tot onze verbazing lag de weg bezaaid met zwarte hulzen en bij nader onderzoek bleken daar walnoten onder verscholen te liggen. De boom is eigenlijk particulier bezit en staat aan de achterkant van het huis aan de openbare weg. In Frankrijk staat bijna bij iedere boerderij wel een walnotenboom. Je moet er wel de ruimte voor hebben, want ze worden minstens 20 meters hoog. De eigenaars zijn er zelden en getuige de vele al reeds gekraakte noten waren er weinig andere liefhebbers. Dus hebben we gemeend ons te ontfermen over deze geweldige aanbieding op de weg en de bermkant. En dat aan de boom ook nog een prachtige schommel hangt, nodigt uit om flink te zwaaien met een notenbui(t) als gevolg....

.

.

In de Griekse mythologie staat de walnotenboom bekend voor het symbool van wijsheid en als je de noot gepeld hebt dan kun je zien dat de vorm van de noot een beetje op hersenen lijkt. Gezegd word dan ook dat deze noot goed is voor de hersenen en bevat alfa-linoleenzuur. Iedere dag eenhandjevol noten helpt ook nog eens het cholesterolgehalte verlagen. Er zijn heel veel recepten op het net te vinden met de walnoot. Een daarvan ga ik beslist proberen en dat is een hartige perennotentaartje met gorgonzola. Voor het kraken kreeg ik een simpele tip, gebruik de achterkant van een puntig lepeltje en draai dit in het zachte gedeelte rond. Zo krijg je weinig dopkruimels en wip je een hele noot eruit. Bovendien kun je met de bladeren prachtige printjes maken en met de doppen een mooie bruine kleur verven. Voor mij is de walnoot is een supernoot!

.

.

'Cristo' pakt weer in

Een textiel oog ontgaat niets!

Net op het moment dat we het VVV-kantoor van Fayl-Billot verlieten, troffen we een aantal dames druk bezig met het ontvouwen van grote rollen stof. De brandweermannen (ja, ook mijn held die de scoot heeft geblust!) waren opgetrommeld op alles op te hijsen. De burgemeester zou het officieel toespreken, maar die hebben we niet in actie zien komen.

In een poging om duidelijk te krijgen waarom dit is gemaakt werd in het rap Frans een en ander uitgelegd. Voor zover ik het heb begrepen zal het waarschijnlijk de plaatselijke quiltclub zijn geweest die deze vrolijke babydekentjes voor het goede doel hebben gemaakt. Een hele dag werk voor één exemplaar, vraagprijs slechts 25€00. Ze hebben wat mij betreft voor deze keer Cristo overtroffen.....

allo, allo 'halloween '

Alhoewel Halloween een uit Amerika naar Europa overgewaaid populair volksfeest is heeft het de laatste drie jaar behoorlijk vaste voet aan de grond gekregen in Frankrijk, meer dan in Nederland. Kinderen trekken, verkleed als spook, vampier, heks of skelet, de huizen langs om snoepgoed op te halen. Volwassenen trekken 's avonds verkleed de stad in om feest te vieren in met pompoenen en spookachtige attributen versierde cafés en discotheken. Het Fort van Cognelot met zijn donkere barakken bij Langres is zo'n uitgelezen plek om spooknachten te houden. Overal werden er foldertjes uitgedeeld. Bij de aanplakborden van het gemeentehuis wordt melding gemaakt van feesten in de buurt. Ook winkeletalages en de straten en pleinen van Franse steden worden steeds vaker met dergelijke attributen versierd.

Wij reden door dit langgerekte dorpje Beire Le Châte, gelegen in de buurt van Dyon en werden verrast met allerlei heksenfiguren. De ene pompoenneus nog langer en krommer dan de ander. . Allemaal prachtige stillevens, vrolijk uitgedost in oma's kledij en sjaals uit de 60-ties. Echter toen we een stoepenvegend dametje zagen, riep Hermann 'He, deze doet het nog'. Zelf vind ik de vlaggen aan de lantaarnpalen erg origineel. Iedere familie heeft zo zijn unieke halloweenwapen. In ons eigen dorpje had Pierre zich uitgeleefd op prachtige uitgeholde pompoenen, waar iedere avond lichtjes in brandden.

In 2001 is er een blokje postzegels voor ontworpen in Frankrijk. Hier en daar krijgt het feest een eigen Franse naam, want Engelse woorden gebruiken blijven voor veel Fransen toch zoiets als vloeken in de kerk. Helaas schieten deze namen me niet meer te binnen......

nieuws uit het dorp

Het is toch wel weer spannend om aan te komen. Staat alles er nog zoals je het hebt achtergelaten, hoe is het met de mensen in het dorp, hoe anders ziet de omgeving eruit in de herfst...

Bij de bezorgbakker konden we nog net de laatste twee broden krijgen, want op onze komst was nog niet gerekend. Op de zondagochtendmarkt werden we herkennend begroet door de man die de heerlijke Franse gegrilde kippen verkoopt (nee, geen jus erbij..). Bij Willem en Christine vielen we overwachts binnen met een bos rozen. Hier hoorden we dat Guido met zijn gezin wil gaan verhuizen naar Valleroy om zijn klusbedrijf echt gestalte te gaan geven en om zijn 'italiaanse droom' in Valleroy waar te maken in het huis dat beneden in Valleroy ligt. En de kinderen ontdekten een nieuw jong ezeltje...

s'Middags fietste Hermann door het dorp om te kijken wie er was. Hij werd al snel staande gehouden door Claudine. Haar man Abel lag al een maand in het ziekenhuis. Bij het perenplukken was hij uit de boom gevallen en daarbij behoorlijk gewond geraakt. Ik moest even terugdenken aan de zomer dat ik hem Tarzan noemde - hij zal toch niet echt... Neen grapjes zijn nu niet op zijn plaats, ik weet het. De afgelopen maanden is het nog meer kommer en kwel geweest; twee alleenstaande oudere dames zijn overleden, eentje was de oudste en al ver in de 90 en de ander was in de 70. Ik heb ze niet mogen kennen. Werner heeft ook geen geluk gehad; hij is met een beroerte in het ziekenhuis opgenomen geweest. Hij is al zo'n 6 weken weg uit het dorp. En o ja, de buurman heeft een spierblessure en hem is voor twee maanden zijn rijbewijs onthouden wegens een borreltje teveel. Al zijn eigen waarschuwingen over de 'kappeau' ten spijt...

bouwval gezocht

Als er een is die met recht een bouwval met respect voor materiaal en detail weer tot leven wil wekken dan is dat Werner. Hij woont en leeft en Freiburg, maar iedere twee weken komt hij klussen aan zijn huis. Je moet echt over een groot voorstellingsvermogen beschikken om zo aan de gang te gaan met iets wat bijna lijkt op een ruine. Geen water, geen licht, geen sanitair en altijd in het stoffige donker bezig zijn. Ik heb daar echt bewondering voor.

Overtuigd van zijn toekomstig paleisje vertelt hij gepassioneerd over de wijnkelder, die te bereiken is via een instortend dak en langs een halve bakoven. In deze wijnkelder liggen nog honderden flessen met ingemaakte vruchten. Sterke verhalen heeft hij ook. Zo fluisterde hij in ons oor dat in de bakoven van een huis 30 km verderop slechts nog de botjes van drie duitse militairen uit de 2e WO zijn gevonden... Hij droomt ook van een vondst. Omdat het een huis is gebouwd rond 1760 hopen ze tijdens het wegschrapen van aangekoekte grond en opruimen van puinresten op het kistje met goudstukken uit de tijd van Napoleon!

.

verkiezingenstrijd maart 2008

De scheidende burgemeester - Guy Gauthier - geeft na 24 jaar zijn scepter door aan zijn neef William Joffrain.

Tijdens het surfen kwam ik na vele pagina's deze opsomming tegen. Alhoewel weer even geleden vind ik het interessant genoeg om het te laten zien, want

a. Ik leer de namen van een aantal bewoners van het dorp en zo te lezen is er veel familie van elkaar. Pierre zijn achternaam lijkt niet alleen op die van een clown uit het Russische staatcircus, hij heeft er ook veel van weg als ie bezig is op zijn ranch. Altijd in voor een lolletje...

b. Van de 23 inwoners zijn er maar liefst 8 die zich kandidaat hebben gesteld. Zo te zien was het een nek aan nek-race, maar heeft de jeugd nu de toekomst...

c. De opkomst laat een grote betrokkenheid zien, welke voelbaar is als je er bent. Op de eerste dag dat ik er alleen was kreeg ik van Sylviane een soort van pompoen-courgette waar ik twee weken van kon snijden.

M. William JOFFRAIN (17 voix)
Mme Danielle BALLAND (14 voix)

Mme Colette GAUTHIER (14 voix)

Mme Claudine GAUTHIER (14 voix)

Mme Sylviane CUROT (14 voix)
M. François BALLAND (13 voix)
M. Pierre KWIATKOWSKI (12 voix)
M. Jean-Marc ROUSSELOT (12 voix)

Inscrits 23 Abstentions 4 (17%) Votants 19 (82%) Blancs et nuls 0 (0%) Exprimés 19 (82%)
Sources : Ministère de l'intérieur

Enkele van de kandidaten stellen zich hier voor (foto's gemaakt door William tijdens het feest van 14 Juillet)

Je kunt zoeken op google via elections municipales + woonplaats. Maar deze informatie is ook rechtstreek op oa www.lemonde.fr/elections-municipales/2008 te vinden en dan zoeken op regio.

.

Ouverture officiel du Gueroyas Blog de Valleroy

Sacré non! Valleroy a son blog. Aussi petit soit ce village, tout arrive à Valleroy.Les Gueroyas sont fiers de vous présenter ce site. Venez nombreux, nouveaux habitants, anciens habitants, enfants des habitants actuels, visiteurs, touristes, hollandais, allemands, venez découvrir une tranche de vie à Valeroy. Si vous pensez qu'il n'y a justement rien à faire, ni rien à voir, ce blog devrait vous prouver le contraire.Cadre champêtre, humour décalé, authenticité sont les mots qui résonnent le mieux à Valleroy.
Wat een leuke verrassing - sinds 1 augustus heeft Valleroy zijn eigen franse weblog geschreven door een van de zonen van Claudine. Op internet was tot nu toe enkel en alleen iets vinden op Wikepedia. Aan tafel tijdens de 14 Juillet speurde ik naar sappige verhalen en oude foto's ed over Valleroy. De zus van William had nog wel wat liggen en de buurman zou wellicht ook wel iets hebben. Ik liet mijn weblog-adres achter - en zie het heeft een aantrekkende werking. Dit is nu volgens mij wat je noemt digitale inburgering..............

journée du 14 juillet

Quartorze Juillet, we kunnen er niet omheen. Al weken tevoren hadden we een uitnodiging gekregen met een compleet programma van 12.00 uur tot s'avonds laat. We hoefden alleen maar ons bordje met bestek mee te nemen, voor de rest zou worden gezorgd. Aangezien deze gemeente met zijn 22 inwoners niet zo ruim bij kas zit, werd er een bijdrage van 5€/adulte en 3€/enfant gevraagd. En dat voor een hele dag vermaak!

Niets mee te nemen dus, maar wat je trek aan bij zoiets? De buurman herkenden we bijna niet, met zijn outdoor vestje en dito hoed. En William had in tegenstelling tot zijn ramboshirtje die hij aanhad toen we net aankwamen een leuk sportief setje aan. Ik hield het bij een luchtig tuniekjurkje op een zomerse witte broek. Sportief en toch vrouwelijk...

In totaal waren er zo'n vijftig gasten, familie van de dorpelingen waren nl. ook welkom. De oudste vrouw (met witte vest) in het dorp is 95 jaar. Zij is de oma van William. De plek was op de Ranch de la Cote, de zorgboerderij. Een lange tafel onder de bomen met veldboeketten stond klaar. Ik hielp Claudine, die de touwtjes in handen leek te hebben bij de organisatie, nog even - ik mocht alle sneetjes in een grote zak doen! Ik zal laten zien wat ik waard ben. Nick hielp met het leggen van de servetjes, oranje en geel om en om, zo wilde Claudine het. Schoorvoetend mengden we ons daarna tussen de dorpelingen. We begonnen met een zelfgebrouwen mix van pomgranates met wijn, verfrissend en verrassend lekker. En het maakte alles wat losser. De boerenmaaltijd was eenvoudig met lekkere huisgemaakte salades, veel wijn en grote hompen kaas.

Mijn plaatsje aan tafel was tegenover de zus van de burgemeester en naast de schoondochter van Claudine. Plagend werd hij door zijn vroegere jeugdvrienden nu Monsieur Le Maire genoemd. Alhoewel mijn frans niet super is kon ik aardig meebabbelen over bijvoorbeeld de tandartskosten en ziektekosten. Verheugd werd er geconstateerd dat de huizen nu in het dorp op een na weer bezet zijn, ook al zijn hierbij welgeteld nu 5 in Nederlands bezit. De laatstbijgekomen zijn Wim en Antonia, alias Toos in het gewone leven (fransen kiezen vaak voor het gemak van het uitspreken liever de doopnaam).

Na de maaltijd waren er spelletjes speciaal voor de vrouwen als voor de mannen georganiseerd; de vrouwen mochten oa laten zien wie het snelst met haar spons een fles water vol kreeg. Vrouwen en kinderen kregen ook nog een kadootje na het trekken van een lootje. Hoe zoet!

De mannen gingen echter stoer aan de 'jeu de quilles' - bowlen met een ijzeren bal - en aan het bier. En alsof er nog niet genoeg drank was gevloeid was er een aperatief in de Salles de Fetes, niet groter dan een huiskamer. Het spelletje met de kegels werd daarna nog even voortgezet. De laatste restjes brood werden opgesierd met tomaten uit eigen tuin van Claudine. De avond werd bij de waterplaats kleurrijk afgesloten met een heus vuurwerk.

Alles bij elkaar geen swingend feest, maar een lekker ongedwongen langzaamaan samenzijn. We zijn tenminste nu geen onbekenden meer in het dorp en raken min of meer ingeburgerd.

wat eten we vanavond?

Ik lees net van een echte roerommer op de blog Koers op Frankrijk het stuk over streekgerechten. Het water loopt je in de mond bij de beschrijving van al die heerlijkheden....

Ik weet niet wat hier zoal op tafel verschijnt met de zomerfeesten, maar het toeval wil dat onze buurman niet alleen handig is met de maaimachine, maar ook aardig met de pollepel overweg kan. We hebben al een aantal keren van zijn kookkunst mogen genieten. Deze champignonnenragout is gemaakt van paddestoelen, die hij eigenhandig in het bos heeft geplukt daarbij volgens zijn eigen zeggen het gevaar van de 'serpents' (slangen) niet geschuwd. We kregen het mooi geserveerd in ragoutbakjes. Vreemd genoeg doen ze er augurken door, waardoor het een beetje zuur smaakte. Rauw heb ik ze ook geproefd; dan smaken ze een beetje peperig. Als extraatje gaf hij ook nog een zakje diepgevroren paddestoeltjes, die heb ik later in de week lekker met spekjes door de pasta gedaan!

Ook bracht hij ons in de meivakantie een schoteltje met een soort pate erop. Aangezien wij zijn uitleg niet direct begrepen maakte hij met venijnige handgebaren duidelijk hoe dit beestje uiteindelijk in de pan belandde om tenslotte te eindigen als ...... 'fromage du tête'.... en dat waar de kinderen bij zaten! En ja hoor, weer stukjes augurk erin. Desondanks hebben wij toch nog de helft ervan weg kunnen werken.

wordt vervolgd...

klusser in de buurt!

Dat is nu zo leuk van surfen op het net - kom je ineens een 'dorpsgenoot' tegen met een eigen onderhoud- en klusbedrijf. Het is Guido, net gestart kennelijk, want daar had hij ons nog niet eerder over verteld. Dat ie handig is hadden we al met eigen ogen gezien. De badkamer is heel stijlvol aan het worden - als het klaar is kan het zo in een tijdschrift! Op zijn website rojo (zie link) zie je wat fotootjes van zijn kunnen.... werken aan zijn eigen droom....
Guido, veel succes vanaf deze plaats om ook anderen hun droom te realiseren. En er staan genoeg opknappertjes in het noordoorsten van Frankrijk!

Feux de la Saint-Jean - eerste dag van de zomer

Sinds kort krijgen wij post per email van onze burgemeester. Terwijl wij onze uiterste best doen om Frans met hem te spreken, ziet hij zijn kans schoon om zijn Engels bij te spijkeren.

Deze aankondiging is echter in het Frans - een uitnodiging om de langste dag van het jaar te vieren, de eerste dag van de zomer. Een feestdag in Frankrijk, waarbij de St.Jansvuren worden ontstoken. Klinkt wel heel erg gezellig en er ligt nog genoeg hout in het bos, minstens de 50 stère die ons ooit is toegezegd..... Al weken van te voren is het dorp bezig om de hoge houtstapel op te bouwen. Helaas we kunnen er niet bij zijn als het vuur wordt ontstoken - de champagne en cake ten spijt.

Het gebruik van de vuren stamt eigenlijk uit voorchristelijke tijden. Men kende aan het vuur een reinigende werking toe en ook de boze geesten konden erdoor worden verjaagd. Om het Sint Jansvuur te ontsteken moet er maagdelijk vuur worden gebruikt - vuur zonder tussenkomst van een lucifer. Men maakte vlammen door het wrijven van hout of op het slaan van stenen.

Zo zouden van allerlei Sint Jansplanten de Sint Janskronen worden gevlochten en boven de huisdeuren worden gehangen, als machtige tover- en liefdesmiddelen. De blaadjes van de herfsthooi bevatten estherische olien die de depressiviteit doen verdrijven.


En als je een takje van het Sint Janskruid in je schoen legt, kun je de volgende dag de dierentaal spreken......

Meer informatie over de gebruiken en de geheimzinnige krachten rondom de St. Jansvuren kun je oa. vinden op www.heidendom.nl/midzomerbrink.html

dorpsgenoten

Als nieuwkomer in een dorpje zo klein als deze is het niet moeilijk om snel met iedereen kennis te maken. Overigens waren wij al in januari al bij diversen bekend gemaakt - er zouden 'Ollanders' in het oude huis komen.

Al de eerste dag werd Hermann door onze buurman Olivier naar Pierre gestuurd, omdat we net te laat waren voor de supermarkt (9 km verderop...) voor wat verse groenten . Pierre heeft een een zorgboerderij 'La Cote Ranch' met schapen, geiten, koeien, paarden, konijnen, ganzen en heel veel katten. Ook is er een tunnelkasje met zelfgekweekte plantjes en groenten. Drie kleine kropjes sla werden voor hem afgesneden.

Op maandag stonden we twee keer op de stoep bij de Mairie, twee keer voor een gesloten deur. De mooie bos rozen hebben we toen zelf maar op tafel gezet. We hoorden dat de nieuwe burgemeester William Joffrain op vrijdags zitting zou hebben. En zo stonden een paar dagen later opnieuw op de stoep. Onwennig met het Frans werden de handen geschud en werd de meegenomen fles port door William verbaasd in ontvangst genomen. Hij begreep niet waarom, want hij was toch degene die ons moest verwelkomen. Dus werden we maandags daarop rondom het middaguur uitgenodigd. Niet op de koffie, niet op de lunch maar op de borrel..... zelfgemaakt van wijn, alcohol, suiker en bladeren van prunettes.... Aan de tafel zat ook de vorige burgemeester Guy Gaulthier die 24 jaar de scepter heeft gezwaaid en oom van William. William, nog jong en net 6 weken aan deze taak, moet nog veel dingen leren en dan is het handig als de vraagbaak in de buurt is. Bovendien beschikt hij over moderne technologie - email! - en kent hij een beetje Engels, dat hij graag wil gebruiken. Behalve de nodige glaasjes die werden weggewerkt , hebben we ook nog iets kunnen regelen. We weten nu dat een kleurtje op de gevel en kozijnen niet aan regels zijn gebonden. De ooit afgegeven bouwvergunning oa voor de gevel wordt voor ons opgezocht en naar zijn zeggen binnen twee weken aan ons toegezonden. Het hout in het bos hopen we min of meer veilig gesteld te hebben bij de boswachter die we op vrijdag al op de Marie hadden ontmoet.

Jean Claude is een gepensioneerde boer en heeft de mooister trekkker van het dorp. Volgens de Hollandse Mieke het verlengstuk van mannelijkheid van iedere Franse boer..... Hij heeft ons geholpen met het vervoer van de eerste paar kuub hout.

Drie vrouwen uit het dorp, resp. de vrouw van Pierre, de vrouw van Jean Claude en de vrouw van ..... Zij verzorgden de plantverkoop van het kasje op 11 mei. Deze plantjes sieren nu de hanging baskets bij me thuis, zodat een stukje Frankrijk nu ook hier is.

En dan zijn er nog de andere 'Ollanders' - Yvonne en Guido met 2 kinderen, Mieke en Daniel, Hans en Marjan, die allen z0'n 3 jaar geleden zijn begonnen met het opknappen van een boerderij in het dorp. Op de borrel bij de burgemeester constateerden we dat onze huizen op de strategische hoeken van het dorpje zitten....

beter een verre buur....

Het is maar een klein dorpje waar wij in terecht zijn gekomen. Slechts 22 eigen inwoners, voor het overige een aantal vakantiegangers-klussers zoals wij. Veel huizen in deze streek staan al jaren leeg, worden als opslag gebruikt en raken in verval. Werner bijvoorbeeld die al eerder was langs geweest om de sleutel van het huis te brengen is begonnen aan een renovatie van een boerderij vlakbij ons die 35 jaar geleden voor het laatst werd bewoond. Eens in de twee weken komt hij vanuit Freiburg om te klussen; hij overnachtte in het huis van Robert. Van hem hebben kunnen we nog wat leren als we wat extra kamers willen maken.

Olivier, onze directe buurman, heeft zijn sleutel weer teruggekregen met ons verzoek of hij op ons huis wil letten. Met alle plezier en hij zou er ook voor zorgen dat het huis warm is gestookt als we weer komen. Hij is zo'n beetje de gemeentehulpman en heeft een schuur met grote werktuigen. Op mijn vraag of hij dan ook ons gras wilde 'chop-chop' pen (want wat is nu weer maaien in het frans?) antwoordde hij dat hij dit graag voor ons wilde 'tonduezen' . Een doosje 'merci' en een fles wijn lieten we als dank alvast bij hem achter.

Nog een andere buurman in hetzelfde straatje is de kersverse burgemeester, William Joffrain. We hoorden bij de notaris dat ons huis vroeger zijn ouderlijk huis is geweest. Met hem hopen we een volgende keer kennis te maken.

En dan hebben we Harley nog. Op de eerste avond hoorden we gerommel aan de deur. Voor we het wisten stond daar een grote zwarte kat. Dit was dus Harley, de kat die niet mee kon naar de stad. Hij had al snel zijn plekje bij mij op schoot gevonden. Ook hij is welkom; als we er zijn krijgt hij brokjes en mag hij op de bank. Als dank houdt ie de muizen weg. Voor de rest van de tijd wordt hij gelukkig verzorgd door de buurman.