wintersfeer in Gray

                                                                 
Gray was zoals alle jaren weer lieflijk aangekleed - de grote brug was aan weerszijden van tientallen witgespoten kerstbomen voorzien en de vele rotondes die Gray rijk is waren vrolijk versierd met allerlei tafereeltjes. We hebben in diverse plaatselijke winkels onze kerstinkopen gedaan. Er was een rijke keuze aan allerlei lekkers en gelukkig was het niet zo overvol als die keer dat we in de LeClerc liepen. Er was ook een klein kerstmarktje met veel zelfgemaakte produkten, oa zelfgemaakte chevrefeuille zeepjes. Da dag sloten we af met de huisgemaakte gluhwein en wafels.

de paden op....

Zoonlief wilde erop trekken. Het was een winterse dag, fris met veel zon. Na een kleine 3 kilometer kwam hij aan bij de grotten van Farincourt. In deze tijd van het jaar zijn de grotten ondergelopen door het water van het riviertje La Rigotte. En door het smeltwater stroomt het flink door, met zelfs een enkel watervalletje.
Ik vind het leuk dat hij de rust weet te vinden hier en er bewust voor heeft gekozen om met zijn 19 jaar weer eens mee te gaan met zijn ouwelui ......

over-vloed-ig

Het houdt maar niet op, regen, regen en nog eens regen. Was er eerst een flink pak sneeuw gevallen, nu kwam het van tijd tot tijd met bakken uit de lucht. Vooral s'nachts. Op de heenreis zagen we hier en daar al wat kleine plasjes in de weilanden staan en stroomde er door de bossen allerlei spontane riviertjes. De koeien bij Savigny leken wel op vrije-land-varkens en stonden tot hun enkels in de modder.

Nog geen week later waren de kleine plasjes veranderd  in een groot meer. Ongelooflijk haast. In de omgeving van Monteson-Laferté heeft de overvloedige regenval ervoor gezorgd dat een heel dal ondergelopen is. Weg voetbaldveldje, weg struiken, weg landweg. Dit hadden we nog niet eerder gezien. Gelukkig staan de huizen op het drogere stuk. De bewoners zullen wel wat gewend zijn....

van de hoge, hoge daken

plein in het centrum van Pesmes

Of het waar is weet ik niet, maar er wordt beweerd dat hoe hoger de daken zijn des te meer regen er in een gebied valt. Wij hebben in ieder geval genoeg gehad de afgelopen twee weken. Het heeft ons niet weerhouden op pad te gaan. Ik geniet altijd van de dreigende donkere wolken, die mooier lijken te zijn als hier. Totdat het water in de vorm van hagelstenen als een stortdouche over je heen komt, dan is het rennen geblazen naar de auto...

stille uitgestorven straatjes in Pesmes

winter?!

Een week voor Kerst wilden wij winterse sferen opsnuiven en onze kerstgevoelens alvast opwarmen. Met al die regen en storm hier in Nederland zou je denken dat het in Frankrijk beter was. Echter ook daar was het toen niet veel beter, eerder nog veel slechter. De storm die aan de kust van Frankrijk veel schade aanrichtte ging ook bij ons behoorlijk tekeer. Ik dacht s'nachts echt even dat het dak werd opgetild en met veel kabaal weer teruggelegd werd. Heel veel greppeltjes langs de weg stroomden over, zodat delen van landweggetjes niet meer zichtbaar waren en soms werden afgesloten. Riviertjes zoals de Manche (bij Vernois) waren behoorlijk buiten hun oevers getreden en kwamen zo'n 50 meter landinwaarts. In de Saône waren van de boompjes slechts de kruinen nog te zien.

Maar na een windstille dag, draaide alles om. Op zondagochtend werden we wakker in een witte wereld! Er was een flink pak sneeuw gevallen. Hier wordt een mens blij van. En toen Jean-Claude de dorpswegen had vrijgemaakt, zijn we er toch nog even op uit geweest om de eindeloze witte glooiende velden met de besneeuwde boomkruinen te zien. Hoe heerlijk is het dan om thuis te komen en bij de hete kachel samen een wijntje te drinken.

tijd staat even stil

 

Met alle nieuwsberichten over stakingen en wegblokkades in ons achterhoofd, extra jerrycans diesel en rek in ons geduld vertrokken we vorige week naar ons vakantiehuis. Misschien ligt het aan de streek, misschien aan ons onoplettendheid, maar we hebben h e l e m a a l niets van de franse onrust gemerkt tegen de plannen van de regering. Het was er rustig als altijd. De verstilling wordt benadrukt door de mistdampen in de ochtend die nog zo half in de dorpjes blijven hangen.

Het was rustig herfstweer, buiten leek het warmer dan binnen. Zeker in het begin van de week als de muren zich nog met de warmte van de kachel moest vullen. We konden zelfs nog buiten eten en in de namiddag ons wijntje drinken. Rijdend door dit landschap met niemand voor je of achter je is puur genieten. De kale velden benadrukken de immense wolkenpartijen.

De laaghangende zon geeft bij het opkomen een geheimzinnige glans aan de dag om te verdwijnen in een eveneens mysterieuze gloed. Net op het moment dat je denkt de rode bol in je lens gevangen te hebben lijkt ie alweer verstopt te zijn achter de volgende heuvel.

Het meest aangename was de lange reis vicaverca. Zelfs de kinderen viel het op dat de bomen langs de snelweg in warme herfstkleuren met de zon op hun kruinen in licht veranderden. Met zoveel vuurfakkels langs de weg kreeg de vakantieweek een gouden randje.   

  

  

kreatief met kant

Op de vide-greniers kom je soms de wonderlijkste manieren van presenteren tegen om de bezoeker over te halen te kopen. Ik vind dit wel een heel originele. De ideeen voor designers liggen soms gewoon op straat!

oeroeboeroe

Eindelijk kunnen we weer even in de zon zitten. Ook al is de vijf dan al ver in de klok, we genieten dubbel van ons wijntje. Onze aandacht wordt plotseling getrokken naar een lief klein uiltje dat op nog twee meter van ons af zit. Dan vliegt het weer weg. Later zie ik haar vanuit mijn keukenraam rustig zitten op de stoeprand langs te weg. Met een omtrekkende beweging probeert N. haar voorzichtig te benaderen, maar het lijkt wel of ze versteend is. Zelfs met een voorbijrazende auto geeft ze geen krimp. Als dat maar goed gaat..  

Ineens zie ik een 2e uil zitten op het dak van de overburen. Deze is een stuk sneller en heel veel groter, nog net kan ik haar in de vlucht fotograferen. Kennelijk is het moeder oeroeboeroe, die polshoogte komt nemen waar of haar kroost blijft. Het jonge uilskuikenje is nog lang niet van plan weg te gaan en laat zich makkelijk aaien. Uiteindelijk laat ze zich ook door ons oppakken, maar laat wel van schrik haar plas lopen.

Ze fladdert weg uit de handen van N. Waarschijnlijk is ze net begonnen met haar vlieglessen, want het lukt nog niet erg goed en ze maakt een snoekduik in de struiken. Dan komt de buurman in actie, die alles achter de kanten gordijntjes heeft zitten volgen. 'Rescue 911' roep ik nog. Dit engels verstaat hij en trots brengt hij haar terug naar het bossige gedeelte aan de overkant. Oeroeboeroe, het kleine bosuiltje, kan weer veilig terug naar het moedernest. 

van dik hout

zaagt men stukken van een meter!

Na een inspectie door ons stukje bos bleek er toch al iets gezaagd te zijn door onze buurman. Helaas is het werk vroegtijdig gestaakt, omdat om een aantal vage redenen zijn rijbewijs is ingenomen. Nie rijden,  nie tractor en dus ook nie kloven.  En wat we niet helemaal goed hadden begrepen was de uiterste kapdatum. Ondanks de persoonlijke uitleg hadden we niet begrepen dat de zaagklus voor 15 april klaar moest zijn om daarna de rust weer terug te brengen in het bos. We hebben uitstel gekregen tot 1 juni. De klus is voortgezet door mijn eigen 'mannetjes'.

Er zitten zowel berkenbomen tussen als eikenbomen. Deze lange jan heeft toch al aardig wat ringen. De dikke onderkant wordt straks een bijzettafel, aandenken aan onze 1e kap.

En alhoewel we ook het verlengde ultimatum van 1 juni niet hebben gehaald, er ligt nu toch in totaal nu zo'n 10 kuub om verder verwerkt te worden. Voorlopig genoeg voor de komende 3 vakantiejaren. De overgebleven 2 stammen worden meegenomen door de houtzagerij en de opbrengsten zijn voor de commune. 

    

la ballade de jaune heureux

Lekker weer? Ja, lekkerrrrrrr k...klusweer. Toch leek het alsof de hele vakantie de zon scheen onder die donkere wolken en door de regen heen. De velden met koolzaad in deze meimaand leverden prachtige lichtgevende kleurencombinaties met juist diezelfde donkere luchten. Een natuurlijk fluor.

.

door de bomen het kaphout niet meer zien

Een mooier 'kado' had H. zich niet kunnen wensen op zijn verjaardag. Lot nummer 1 was overgebleven van de verloting van de stukken te kappen stukken bos op kavels 10 t/m 13.  De burgemeester overhandigde ons persoonlijk het bewijs. In rap Frans legde hij uit wat de bedoeling was en liet ons achter met een klein contractje. Duidelijk waren twee 'vervaldagen', maar wat er precies voor die twee dagen gedaan moest zijn werd ons niet duidelijk. Gewapend met een eigen samengesteld woordenlijstje gingen we voor meer uitleg op de vrijdagopenstelling naar het gemeentehuisje. Ook al heeft de buurman ons toegezegd het hout voor ons te kappen, we wilden zelf weten waar we aan toe waren. 

Wij wisten niet wat&hoe te doen met al die bomen, waar een grote rose stip of een klein stipje op waren gezet. De ingekerfde kruizen konden we niet vinden, maar we zagen wel weer ergens een V verschijnen. Of we even tijd hadden, dan kon William 'Le Maire' het ons aanschouwelijk maken. Dus gingen we naar 'ons' stukje bos. "Don't cut it all" riep hij nog verschrikt toen ik enthousiast riep dat het best een flink stuk was en vroeg hoeveel stere ervan af zou komen. De bedoeling is dat we eerst een pad vrijmaken door het weghalen van kreupelhout en twijgjes die uit de grond schieten. Dit is het afvoerpad voor de houtzagerij en de achterliggende stukken. De breedte van dit pad is aangegeven door middel van de V's. De grote dikke bomen met een rose stip zijn voor de houtzagerij en dan staan er nog wat bomen met een kruis. Getuige de eikenbladeren op de grond is het allemaal eikenhout. Die mogen wij dus zagen. Dit pad moet zijn vrijgemaakt voor 15 april en het hout moet voor 30 september eruit zijn gehaald. Er was wat twijfel of de buurman, die altijd de laatste zou zijn met zijn eigen hout, dit voor ons wel zou gaan redden. Maar tot ieders verbazing was hij al begonnen aan zijn eigen stuk en s'middags stond hij al flink te zwoegen op ons pad. Hij heeft het voordeel van de twijfel. En de eerstvolgende keer dat we er weer heen gaan nemen we de kettingzaag mee en gaan ook zelf aan de slag. Ik heb al gezien dat er een bankje staat waar je lekker uit kunt rusten.....        

la-4-saison

Ook het weer in onze streek kan binnen een week alle kanten opgaan. We vertrokken met heel veel regen uit Nederland. Gelukkig zaten we comfortabel in de nieuwe 2-hands aangeschafte VW-bus. De kinderen die inmiddels pubermaten krijgen, hoefden niet meer dubbelgeklapt achterin te zitten maar konden nu languit hangen op de achterbank. Onderweg nog even gezwaaid naar en gesproken met dorpsgenoten in de rij voor de Luxemburgse douane. Zij waren op weg naar een frans skigebied. Alsof het gordijn werd opgetrokken troffen we vlak voor het bereiken van ons huis een strakblauwe lucht. De witgetrokken uitgewaaierde strepen van enkele hoogvliegers vielen daardoor extra op. De lente lijkt hier in aantocht en tussen de middag konden we dan ook al heerlijk buiten eten.

    

Na een paar dagen zon werd er zware storm voorspeld. De buurman waarschuwde ons voor groot onheil en hielp me de deuren van de stal barricaderen. Hierdoor gezekerd, genoten we van de zingende woeigeluiden door de grote schoorsteen. Gelukkig had de brandende kachel geen last van al die winden en snorde onverstoorbaar door. Tussen de buien door liet de zon zich zien en liet een dubbele pot met goud achter.

Als toetje werden we verrast met een mooi laagje sneeuw. Niet het dikke pak dat de buurmanweerman had voorspeld, maar een mooi fris laagje wit. Ik heb mijn stoel buiten gezet en genoten van het grootse panaroma dat zich voor me uitstrekte. En van de sneeuwpop die voor mij ogen verrees. Beiden waren helaas van korte duur, want de krachtige voorjaarszon deed alles smelten en Hercules in de gedaante van Nick ontdeed zich van de sneeuwman.  

Terug naar huis moesten de zonnebrillen op, het was een frisse maar zonnige rit. Onderweg zwaaiden we naar vrienden aan de andere kant van de snelweg, 'en route' naar hun stekkie op het franse platteland.

Ville de Gray

Afgelopen zondag was het echt zo'n dag dat je ging toeren. Zonnig en koud met heldere vergezichten. We wilden richting Gray, waar we vorig jaar ook waren geweest. Vanaf onze franse stek via de smalle wegen door de kleine dorpjes ben je er in een mum van tijd.

Zo rond deze tijd van het jaar zal de stad Gray weer een sprookjesachtige aankleding hebben gekregen.

Gray heeft nog mooie historische gebouwen en een klein autoloos voetgangersgebied.

Het is er knus en met een warme wafel en een snoepje van de kerstman kan een winterse dag niet meer stuk.

fruitwallen

In september van ieder jaar stuurde mijn moeder ons naar een kronkelig paadje 'het Wilgenlaantje' in haar geboortedorp om rijpe bramen te plukken. Met gevaar voor eigen leven hingen we soms over de rand boven het slootje om die ene grote, volrijpe, vette braam te plukken. Vele potten jam kregen een plaatsje in de kelder en iedere week ging er wel eentje open..

Een wilgenlaantje ontbreekt hier in Frankrijk, maar op onze 'stroop'tocht richting Gilley kwamen we wel een fruitmuur tegen. Het leek wel luilekkerland! Struiken met gitzwarte grote bramen, boompjes met knalgele mirabelles (kleine pruimen), zwiepende takken met druiven eraan, bosjes met de blauwe 'prunelles' en kersenbomen waar de vogels nog geen weet van hadden gehad. Op mijn verzoek ging Nick plukken, want waar vind je nu nog zoiets. En zo van de boom met alle suikers van de zon opgeslagen zijn ze het lekkerst. Echter ik kon de verleiding niet weerstaan om zelf ook te gaan plukken. Weer met gevaar voor eigen 'leven' liep ik ondanks N. zijn waarschuwingen voorzichtig zijwaarts naar beneden. Maar op het moment dat ik me omdraaide en mijn hand naar voren stak naar al dat lekkers verloor ik mijn evenwicht en belandde volop in de muur vol vruchten en... prikkels.....

Maar wat hebben we gelachen en wat heerlijk was de smaak van de oogst bij thuiskomst!

fluoriserende natuur

Wie denkt dat de natuur alleen maar uit camouflagetinten bestaat komt bedrogen uit - een ritje door het plaatselijke houtbos over een door bladerdek overhuifd bospaadje leverde ons deze lichtgevende stokjes en slakken op.

ik ga naar de rommelmarkt en neem mee terug...

Van zoveel rommelmarkten wordt je hebberig. Vooral als je na een levendig frans onderhandelen op een wel heel leuk prijsje uitkomt...

We kijken vooral naar wat typisch van deze streek is. Aan grote meubelstukken wagen we ons nog niet, alhoewel hier loopt H. weg met een eikenhouten frame dat ooit als wandafscheiding bij de schouw heeft gediend. De deurtjes ontbreken, maar met een beetje opknappen en opnieuw decoreren komt het straks als achterwand bij een bed te staan. Dat mijn scoot niet meer in de auto paste en ik dus hiermee weer eens ouderwets de heuvels op en af mocht had ik er graag voor over!

Voorlopig dus liever nog even wat klein spul. Op de badkamer mag er een verzameling wijnwaterbakjes komen te hangen. De vliegende schotels zijn zgn 'bouilottes', franse beddekruiken. Voor al het kleingeld een lief klein handgehaakt en geborduurd 'monnaie', dat na aanschaf van dit buideltje helemaal op was. Bij een oud mannetje kocht ik de winnende ballen in een netje voor slechts € 1,00 - zoveel geluk voor zo weinig.

Het boerenzilver of ook wel armeluisbestek genoemd ga ik verzamelen om er een eigentijdse kroonluchter mee vol te hangen. Even laten weken in een badje met aluminium met soda maakt ze bijna weer glimmend als weleer. Sommigen zijn al zo vaak gepoetst dat de messing onderlaag al duidelijk zichtbaar is.