apres-midi

Zondagochtend, de bakker heeft haast en rijdt onze deur voorbij. Dan maar zelf op pad, zelf het stokbroodje halen en op ons gemak boodschappen doen. We hadden een uitnodiging om bij de buren iets te eten met als tijdstip 'apres-midi'. Lekker borrelen op het moment dat de 5 in de klok is, dachten we nog. Maar al snel werd door een telefoontje van de andere buren duidelijk dat apres-midi niet het borreluurtje is, maar strak na de middag, als de klok 12 uur heeft geslagen...

Zondagmiddag, half een. We zitten aan een typisch gedekte tafel met chipjes en glazen Kir. Speciaal voor deze gelegenheid is er een grote gerookte ham aangeschaft, die vakkundig door Jean-Marie in dunne plakjes wordt gesneden. We zitten met zijn allen in de mooie kamer en het is gezellig. Nederlandse gesprekken worden afgewisseld met franse woordjes.

Uiteraard komt ook de Boeuf Bourgignon op tafel, waarvan het vlees van de wangen komt. Volgens de franse buurtjes het malste stukje vlees voor de boeuf. Het vlees smolt inderdaad om je tong.

Zondagavond, 5 in de klok. Het toetje bestond uit een appelflan en een goddelijke chocolade mousse. We keerden rond 5 uur pas terug naar huis om alleen nog maar uit te buiken op de bank bij de kachel. Eten hoefde die dag echt niet meer..

een trieste dag

Daags nadat wij waren aangekomen zagen we bij de buren dat uit een auto de doodskist werd uitgeladen. We wisten dat het al jaren niet goed ging met de buurvrouw, maar inmiddels was haar zoon ook ernstig achteruit gegaan door zorgen en drank. Wat een schrik! We hoorden dat die nacht moeder Monique in haar slaap was overleden. Iedere keer als we afscheid namen wanneer we terugkeerden naar Nederland, vroeg ik me af of ze er nog zou zijn de volgende keer. Het leek alsof ze op ons had gewacht. We waren uitgenodigd om de begrafenis bij te wonen door E., een van de dochters, die sinds vorig jaar onze overbuurvrouw is geworden.

We hebben afscheid van Monique genomen in het kleine kerkje van het dorp. Ik voelde me een reus op dat veel te krappe kerkbankje tussen de nog weinig overgebleven dorpsbewoners en de 9 zonen en dochters van de familie. Aansluitend in de rij naar het altaar maakte ik onwennig een kruis met de scepter over de kist. Het regende op weg naar het graf. Alleen de familieleden waren er nog, de priester was al weer weg. De kist was bedekt met een aantal stukken gemaakt met vooral kunstbloemen en enkele mini-grafsteentjes. De oudste zoon gaf een afscheids speech en zwijgend liep iedereen nog even langs. Eindelijk kon E., de overbuurvrouw, haar tranen laten gaan. En het enige dat ik kon doen was haar op mijn schouders uit laten huilen. Woorden, vooral in het Frans, schieten dan te kort. De begrafenisondernemer leek zo weggelopen te zijn uit de Hobbits, met zijn mooie elfenoren en zijn blanke gezicht. De dragers veranderen na afloop van pak naar overall. De gasten hadden zich ternouwernood omgedraaid of met een graver werd het graf weer snel toegedekt. In het dorpslokaal werd nog koffie en wijn geschonken ter afsluiting.

Dag Monique, we kenden je als een lieve buurvrouw. Je hebt ons vele malen verwend met lekkere zelfgemaakte taarten en toetjes. Het ga je goed daarboven.....

allerzielen en allerheiligen

De bloemisten zijn al weken in de weer. Deze bolchrysanten staan er ieder jaar uitgestald om op 1 en 2 november op de graven te worden gezet. Het zorgt voor een kleurig aanbeeld van het pleintje voor de bloemenwinkel bij de Colruyt. Waren ze vorig jaar nog rond de € 15,00 nu zagen we dat de prijzen waren gezakt tot € 10,00. 

St. Jansvuren

Het Sint-Jansvuur is een vreugdevuur, dat in vroegere eeuwen deel uitmaakte van de midzomerfeesten en reeds sinds de voorchristelijke tijd in vrijwel alle landen van Europa op 23 of 24 juni werd ontstoken (bron Wikepedia).

Het zijn metershoge bouwsels, vakkundig gestapelde stammen hout zoals in ons eigen dorp.

Of een hoop afvalhout zoals in Chalindrey.

Volgende jaar hopen we het vuur met eigen ogen te kunnen aanschouwen...

Galette de Rois

3 Koningen, een feest dat ik als kind herinner dat je als je de boon in je plak cake aantrof dat je dan een dag lang gekroond werd tot de koningin en kon beslissen welke spelletjes er werden gespeeld. Ik heb nog een poging gedaan om ook hier bij mij thuis de traditie voort te zetten, maar echt een groot feest is het niet meer geworden. Dit jaar heeft een van mijn dochters een cake gebakken en zij mocht beslissen wat er werd gegeten die avond.

In Frankrijk lagen de schappen vol met de 3 Koningen Koek. De rauwe boon schijnt vervangen te zijn door mooie porceleinen figuurtjes die je kunt verzamelen. Wat heb ik er spijt van dat ik er niet een heb meegenomen als ik dit recept lees. Volgende keer laat ik ze niet meer liggen en dan kan ik vertellen wat er in mee gebakken is..

videgrenier en volle buiken

Natuurlijk hebben we ook kunnen genieten van dagen met volle zon. De videgreniers konden we dit jaar voor de verandering zonder paraplu's en zonder grote plassen water bezoeken. Om na het rondje gelopen te hebben uit te puffen bij de plaatselijke eet-gelegenheid en te genieten van diverse specialiteiten. Dacht ik eerst in de verte kippen aan het spit te zien, bij een nadere inspectie blijken dat twee varkens te zijn. Hoezo een bril nodig? Wafels worden nog op een houtvuurtje gebakken en rose wordt geschonken in een bierglas. Dus hoera, de McDonalds voor de kids zijn uit, de buffets zijn in!  

van de hoge, hoge daken

plein in het centrum van Pesmes

Of het waar is weet ik niet, maar er wordt beweerd dat hoe hoger de daken zijn des te meer regen er in een gebied valt. Wij hebben in ieder geval genoeg gehad de afgelopen twee weken. Het heeft ons niet weerhouden op pad te gaan. Ik geniet altijd van de dreigende donkere wolken, die mooier lijken te zijn als hier. Totdat het water in de vorm van hagelstenen als een stortdouche over je heen komt, dan is het rennen geblazen naar de auto...

stille uitgestorven straatjes in Pesmes

Saint Valentin

Zitten we toch jaren in de bloemen, doe ik van harte mee met ieder jaar iets voor Valentijn, heb ik toch nooit geweten dat het echte Valentijnsfeest in Frankrijk is. In het departement Indre ligt nl. het plaatsje Saint Valentin. Op 14 februari 1965 is men hier begonnen om op de naamdag van de heilige broeder Valentijn verloofde paren uit de hele regio uit te nodigen. Daar is men vervolgens ieder jaar mee doorgegaan, zodat dit kleine dorpje een trekpleister is geworden voor toeristen. Tevens geeft men op 14 februari ieder jaar een speciale postzegel uit, met 2 hartjes van Peynet erop. (bron bloemenkrant van 1 februari 2011)

En omdat de liefde voor de man door de maag gaat heb ik hier een idee voor een diner voor twee.
*spinaziekussentjes op een bedje van zalm en room * verleidelijke varkenshaasjes in een warm bad van spruitjes * gezoete witloof met een aardappelhart * kruidige kaasjes met tongstrelende port * romige kwark met een frisse streling van lemon * koffie en honingzoete appels omarmd door een krokant laagje

Sante op een romantische Valentijn!

La Toussaint

.

Vandaag 1 november was de verjaardag van mijn oma, leve haar ziel. Vandaag is ook de dag van allerheiligen. In Frankrijk wordt de dag van La Toussaint zeer bewust gehouden en het is in het hele land een vrije dag. Voor deze zondag vandaag dus een beetje pech...

.

.

Toussaint is in Frankrijk sterk vermengd met Allerzielen op 2 november, in Frankrijk Le Jour des Morts geheten. Oorspronkelijk brachten de Fransen op deze dag een bezoek aan het kerkhof om bloemen, meestal chrysanten, op het graf van hun overleden dierbaren te leggen. Tegenwoordig wordt dit ook al op 1 november gedaan. Al weken van te voren staan er bij de bloemenwinkels in grote getale de potten met fleurige bolchrysanten. Helaas niet om een terras in het najaar op te fleuren, zoals wij dat graag zien. Het is dan ook echt een grove belediging om de franse buurvrouw te verblijden met een mooie potchrysant... Een zak tulpenbollen is dan beter op zijn plaats!

ik ga naar de rommelmarkt en neem mee terug...

Van zoveel rommelmarkten wordt je hebberig. Vooral als je na een levendig frans onderhandelen op een wel heel leuk prijsje uitkomt...

We kijken vooral naar wat typisch van deze streek is. Aan grote meubelstukken wagen we ons nog niet, alhoewel hier loopt H. weg met een eikenhouten frame dat ooit als wandafscheiding bij de schouw heeft gediend. De deurtjes ontbreken, maar met een beetje opknappen en opnieuw decoreren komt het straks als achterwand bij een bed te staan. Dat mijn scoot niet meer in de auto paste en ik dus hiermee weer eens ouderwets de heuvels op en af mocht had ik er graag voor over!

Voorlopig dus liever nog even wat klein spul. Op de badkamer mag er een verzameling wijnwaterbakjes komen te hangen. De vliegende schotels zijn zgn 'bouilottes', franse beddekruiken. Voor al het kleingeld een lief klein handgehaakt en geborduurd 'monnaie', dat na aanschaf van dit buideltje helemaal op was. Bij een oud mannetje kocht ik de winnende ballen in een netje voor slechts € 1,00 - zoveel geluk voor zo weinig.

Het boerenzilver of ook wel armeluisbestek genoemd ga ik verzamelen om er een eigentijdse kroonluchter mee vol te hangen. Even laten weken in een badje met aluminium met soda maakt ze bijna weer glimmend als weleer. Sommigen zijn al zo vaak gepoetst dat de messing onderlaag al duidelijk zichtbaar is.

vide-grenier

Er zijn mensen die speciaal voor de rommelmarkten op koninginnedag in Nederland blijven, maar in de zomer lijkt het hier in Frankrijk ieder weekend wel koninginnedag.



Ieder dorpje heeft dan zijn eigen zomerfeest met rommelmarkt die door door alle straatjes loopt. De hele familie komt bij elkaar om gezamelijk hun spullen te verkopen en natuurlijk om samen te eten! Ineens komt zo'n stil en verlegen dorpje tot leven en staan er lange tafels onder allerhande parasolletjes aaneen geschoven voor een oud vervallen boerderijtje. De stalletjes zijn tussen twaalf en twee even onbemand, maar leveren een prachtig schouwspel en mooie plaatjes op.






Over de wijze van uitstallen is soms echt heel goed nagedacht....



http://www.brocabrac.fr/ / http://www.vide-greniers.org/ / www.jhm.fr/si-on-sortait

ciel d'orage

Neen, dit keer geen onweer of blikseminslag in ons huis. Lange tijd heb ik getwijfeld over de kleur die we de luiken zouden geven. Al rondrijdend door dit gebied hebben we verschillende variaties gezien. Veel groene, blauwe, witte maar ook rode luikjes zijn er te bespeuren. En tegenwoordig ook bruine brrrr kunststof. Uiteindelijk zijn we met zijn allen gegaan voor een zacht grijsblauwe en hebben we de kwast ter hand genomen in deze meivakantie. Blauw, grijs en wit is toch wel typisch voor deze streek en voor Frankrijk in het algemeen. Ik heb me later laten vertellen dat achter de rode luiken meestal Nederlanders zich thuis houden... Dit grijsblauw combineert overigens heel mooi met rood. En natuurlijk hoop ik dat deze ciel d'orage kleur niet het onheil oproept, maar juist zal gaan afweren.

interdit

We plagen de buurman er vaak mee als hij begint over de 'capeau', want als je hem moet geloven staat er op iedere straathoek wel een uitkijkpost met blauwe 'wouten'. Na een lange rit vanuit Nederland, waarbij we zo'n kleine drie uur in de file hebben gestaan bij de grens van Luxemburg, reden we blijmoedig de zeer overzichtelijke kruisingsweg op richting Bourbonne Les Bains. We konden de koffie zowat al ruiken.

Ineens dook er een zwaailicht achter ons op. Hermann maakt ruim baan en minderde tenslotte ook wat vaart, zodat ze er langs konden. Echter ze gingen niet voorbij. Uiteindelijk stopte hij en zie zij stopten ook..... Gelukkig dachten we nog, we hebben al onze papieren bij ons, nou ja bijna dan. Het bleek dat we nog een oud verzekeringsbewijs hadden; de nieuwe ligt bij de polis thuis. Maar dat was het probleem niet. Of monsieur het STOP bord had gezien. Ja, dat had hij wel. Of monsieur hier had gestopt. Uhhhh, nou nee niet echt. Met een zware aanhanger is het lastig optrekken. En bij zo'n panoramakruising leek het H. voldoende om met een gangetje van 20 km. door te rijden. Fout dus, c'est interdit, en dat kost je dus maar liefts € 90,00 boete. Vervolgens moesten alle lichten worden gecontroleerd, in het zakje worden geblazen en allerlei papieren worden ingevuld.

Na dit oponthoud van nog eens een half uur op onze reis konden we weer verder. Het boertje waarbij we hadden gestopt, gaf ze al gebarend nog een schop na. Hij vond dit toch wel verdacht veel lijken op pesterij. En wij hadden er nu drie kleine agentjes bij, die bij iedere stopbord H. in deze vakantie wijselijk hebben gewaarschuwd.

een gat in de markt...?

Heerlijk struinen op de weekmarkt van Jussey in een voorzichtig voorjaarszonnetje. In deze tijd van het jaar is het allemaal nog bescheiden, geen boertjes uit de omgeving die hun wijntjes laten proeven of hun eigengemaakte confitures en worsten aanbieden. Dat wordt bewaard voor de toeristen die van de zomer zich laten verleiden om de lekkernij voor thuis aan te schaffen. Het zijn nu vooral praktische zaken die denk ik vooral de fransman en fransvrouw moeten aansporen om in de buidel te tasten. Een kleine selectie van enkele typische marktwaren. De enige echte franse jagerspetjes en jagershoeden, kurken in pakketjes van 45 stuks, vrolijke kachelpijpborstels, onvervalste huisschortjes en huishansoppakken van velours 'grenouilletes' in frisse streepkleuren voor klein én groot.... zou dit ooit nog een plek gaan veroveren op de Albert Cuyp?

big-bisou-begroetingskus

Vorig jaar werd op 15 mei het jaar van zoen gevierd bij de Fransen, zoen wie je wilt was toen de leus. Bij de Fransen is nl. niet de vraag wel of geen zoen, maar eerder de vraag hoeveel zoenen? Bij een eerste kennismaking kun je volstaan met een licht handjesschudden en neen dus niet zo'n Hollandse Fijnknijper Handdruk. Bij de keren daarop wordt toch wel min of meer verwacht dat je de kustraditie van de streek vol in het vaandel draagt. Zo heb ik me een aantal keren bij de buurman afgevraagd, gaat ie nu wel of niet zoenen. En als ik dacht dat ik klaar was, kwam hij nog een keer langs. Want het schijnt in deze streek de gewoonte te zijn om elkaar het maximaal aantal zoenen te geven die er uit te delen zijn, namelijk vier! Ook mannen onder elkaar getuige de begroeting die we zagen in de kroeg. Gelukkig zoent hij mij op de wang alleen als we komen en weer gaan, want als ik alle dagen dat hij aankomt waaien ook nog moet gaan zoenen......

Sindskort is er een echte kuskaart voor Frankrijk ontwikkeld, zo las ik op de weblog van het frankrijk.blog. Dit vond ik nu zo leuk dat ik het hier nog een keer wilde neerzetten. Om niet in herhaling te vervallen verwijs ik dus naar het stukje dat erover geschreven is. Handig om te weten voor al die vakantiegangers en andere francofielen.

Entree

Voor zover ik heb kunnen ontdekken zijn er geen deurbellen bij deur hier in het dorp. In de stad zal dat wellicht anders zijn. Je klopt met de hand of met een klopper, wacht op geluid of een antwoord zoiets als 'entree' en je stapt de keuken binnen. Een achterdeur is er nauwelijks en meestal bevindt zich aan de voorkant de woonkeuken. Niks geen halletje of kapstok, je valt letterlijk met de deur in huis.

En wat ook typisch Frans is, alle deuren gaan naar binnen open. Openslaande tuindeuren kan, maar dan wel naar binnen. Dit zal te maken hebben met de leuke, gezellige luiken, die wel naar buiten opengaan, maar die alleen van binnenuit gesloten kunnen worden. En deze luiken worden door de woonverzekering min of meer verplicht gesteld. Geen preventie is nl. geen uitkering.

Nu heb ik al vanaf het moment dat ik van mijn ouders de grote stad Amsterdam in mocht een zwak voor oude deuren gehad. Ik zal er dan ook alles aan doen om onze deur te behouden. Het liefst zoals ie nu is, doorleefd en verweerd. Natuurlijk zou de deur voor het behoud opnieuw geverfd moeten worden en waar nodig met een plankje gerepareerd. Volgens het aankooprapport is dit de enige loodhoudende plek van het huis (inclusief de luikjes aan de voorkant). Dat betekent dus mondkapje op en schuren maar. Ik heb ergens in een blog gelezen dat ook oud behang ook loodhoudende verf kan bevatten en dat degene die dit laag voor laag heeft afgekrapt er blijvend ziek van is geworden. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Guido heeft zijn deur sinds kort vervangen. Hij had nog echt een ouwetje - eentje met planken in de breedte, zoals de deur bij ons in het bijhuis. Als ie slim is maakt ie daar een mooie tafel van, maar als het in de weg staat mag de deur wel bij ons een plekje bij de andere reeds opgeslagen deuren krijgen. (dus Guido als je dit leest..)

Je ziet hier een aantal deuren die tijdens de afgelopen weken zijn gefotografeerd in Langres, Gray en in het dorp. Ooit, ooit, als ik alles uit het analoge fotoarchief kan opduiken zal ik een serie maken van de mooiste deurenfoto's op huisnummer uit de landen die ik heb bezocht.

noot toegevoegd op 08-01-09:
Op deze blogpost kun je goede informatie vinden wat er achter het woord deuren schuilgaat...